Saturday, February 25, 2012

ΠΑΡΑΝΟΜΑΣΤΗΣ


Τρίτη 21 Φεβρουαρίου 2012
Η Μαγική Σημασία του Παρανομαστή

Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα που αντιμετωπίζαμε στα μαθηματικά όταν πηγαίναμε στο γυμνάσιο ήταν τα κλάσματα. Φυσιολογικά για πολλούς από εμάς η προσοχή μας πέφτει στο επάνω μέρος του κλάσματος, στον αριθμητή. Αν ποτέ υπήρξε μια σοβαρή απόδειξη αυτής της συνήθειας είναι η απόλυτη αφοσίωση των ελλήνων και των κοινοτικών μας εταίρων με το δημόσιο χρέος της χώρας. Μαθηματικά το χρέος είναι ο λόγος Δημόσιο Χρέος δια Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (Χρέος/ΑΕΠ). Το αποτέλεσμα αυτής της διαίρεσης εξαρτάται τόσο από τον αριθμητή όσο και από τον παρανομαστή. Εάν ο αριθμητής, δηλ., το χρέος, αυξάνεται περισσότερο από τον παρανομαστή, δηλ., το ΑΕΠ, τότε τα πράγματα χειροτερεύουν. Εάν όμως ο παρανομαστής, δηλαδή η οικονομία,  αυξάνεται με ρυθμό ανάπτυξης μεγαλύτερο από αυτόν του χρέους τότε τα πράγματα βελτιώνονται.

Ιδού το μήνυμα: έλληνα «κατέβασε» τα μάτια σου λίγο προς τα κάτω και εστιάσου στον ΠΑΡΑΝΟΜΑΣΤΗ!!! Όπως λέει και το λαϊκό τραγούδι «Στάσου στο 14 και άσε το 31!» Η συμφωνία που οι πολιτικοί μας πέτυχαν στις 6 το πρωί την 21η Φεβρουαρίου μας έφερε στο 14! Το αν θα συνεχίσουμε τη πεπατημένη και «τραβάμε» για το 31 με τη πιθανότητα, αν όχι τη σιγουριά, να «καούμε» θα εξαρτηθεί από εμάς όλους: πολίτες και πολιτικοί! Πάνω από όλα οι πολίτες επιβάλλεται να αλλάξουν νοοτροπία. Οι πολίτες πρέπει να πάψουν να ζητάν και να αρχίσουν να δημιουργούν! Οι πολιτικοί από τη δική τους πλευρά θα πρέπει να πάψουν να υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια για να «κερδίσουν» τις εκλογές και να εξασφαλίσουν τις πλουσιοπάροχες αμοιβές τους. Όλοι μας ξέρουμε ότι οι λαγοί  εξαφανίστηκαν από πολύ καιρό. Επιπλέον όταν τελικά εκλεγούν επιβάλλεται να πάψουν να μοιράζουν δανεικούς λαγούς. Αργά ή γρήγορα οι ιδιοκτήτες θα ζητήσουν τους λαγούς τους πίσω και μάλιστα  με λαμπερά πετραχήλια!        

Πρόσφατα μια αξιόπιστη Αθηναϊκή εφημερίδα έθεσε το θέμα ως εξής: «Ανησυχητική είναι η ευκολία με την οποία πολιτικοί και άλλα δημόσια πρόσωπα εκστομίζουν βαριές εκφράσεις και απειλές. Η χώρα βρίσκεται σε μια μεγάλη κρίση και είναι λογικό να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για το πώς θα βγει από αυτήν. Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται είναι η υστερία και οι κατηγορίες περί «προδοτών» ή «μη Ελλήνων», τις οποίες πλήρωσε πολύ ακριβά ο τόπος στο παρελθόν. Είναι προφανές ότι κάποιοι εκμεταλλεύονται τον πόνο και τον θυμό των Ελλήνων πολιτών και το κάνουν χωρίς να λογαριάζουν τίποτα. Ο ελληνικός λαός έχει την ωριμότητα και τις αντοχές για να σταθεί στα πόδια του, διαψεύδοντας τους πάντες. Όσοι όμως τον ωθούν στη βία, στο χάος και σε εμφύλια σύρραξη κάνουν πολύ μεγάλη ζημιά και τον σπρώχνουν στον γκρεμό είτε από ιδιοτέλεια είτε από τυφλό φανατισμό.»
     
Στο Δια Ταύτα

Στη φιλοσοφία υπάρχει κάτι που αποδίδεται στον Αριστοτέλη και λέγεται conditio sine qua non (η απαραίτητη προϋπόθεση). Αυτό ήταν αρχικά μια λατινική νομική έκφραση που σήμαινε «χωρίς το οποίο δεν είναι δυνατόν να» ή  “όρος εκ των ων ουκ άνευ.” Έτσι το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να υιοθετήσουν οι έλληνες είναι να πάψουν να λασπολογούν ο ένας τον άλλον. Όταν ένας έλληνας αποκαλεί όλους τους έλληνες ψεύτες, απατεώνες, και κλέφτες υποθέτει προφανώς ότι αυτός είναι η εξαίρεση. Αυτό το φαινόμενο λέγεται το Παράδοξο του Επιμενίδη. Ο Κρητικός φιλόσοφος Επιμενίδης, (άκμασε 6ο αιώνα π.Χ.;) λέγεται ότι  έχει πει: «Οι Κρητικοί είναι πάντοτε ψεύτες, κακά θηρία, κοιλιές σε αδράνεια». Ο λόγος φυσικά που αυτή η φράση είναι παράδοξο είναι ότι πως μπορεί να πιστέψει κανείς ένα που ανήκει σε ένα γένος το οποίο κατά τα λεγόμενά του όλοι είναι ψεύτες; Κατά  συνέπεια οι μόνοι που μπορεί να τον πιστέψουν είναι αυτοί που έχουν ήδη αποφασίσει ότι όλο το γένος είναι ψεύτες.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράδοξο ότι όταν πριν δυο χρόνια ο άρτι εκλεχτείς πρωθυπουργός των ελλήνων που διατυμπάνισε ότι οι προηγούμενοι συμπατριώτες του ήταν όλοι ψεύτες, απατεώνες, κλέφτες που είχαν «μαγειρέψει» τα νούμερα δεν θα κέρδιζε την εμπιστοσύνη κανενός.  Ό,τι και να έλεγε μετέπειτα θα ήταν λόγια ενός ψεύτη! Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράξενο που οι βόρειοι εταίροι μας ιδιαίτερα οι Γερμανοί και Σκανδιναβοί μας έχουν πάρει στο «ψιλό.» Ζούμε κάτω από τη ψευδαίσθηση ότι λασπολογώντας τους άλλους ανεβάζουμε τους ίδιους τους εαυτούς μας ανεξάρτητα το εάν οι «άλλοι» ζουν και εργάζονται στον ίδιο  τόπο και είναι κατά συνέπεια στα μάτια των άλλων ίδιοι σαν και εμάς. Ο μόνος τρόπος να ξεφύγουμε από αυτήν τη παγίδα είναι να αρχίσουμε να επαινούμε ο ένας τον άλλον ή τουλάχιστον να μην αλληλοκατηγορούμαστε! Θυμάμαι όταν πριν πολλά χρόνια ήλθα στην Ελλάδα ως Fulbright Senior Scholar και από συνήθεια επαινούσα τους φοιτητές ένας συνάδελφος με πείρε στη άκρη και με συμβούλευσε λέγοντας «Μην τα επαινείς αυτά τα ….παιδα θα το πάρουν επάνω σους και θα μας….»

Καιρός είναι λοιπόν να αλλάξουν σελίδα οι έλληνες. Ξέρω είναι δύσκολο από τη μια μέρα στην άλλη να αποβάλει κανείς μια συνήθεια που είναι ριζωμένη και που ευδοκιμεί αιώνες, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να ξεφύγουμε από τα καταστροφή και να στραφούμε προς τη επιτυχία και τη δημιουργία. Ο ιδρυτής της Γιαπωνέζικης εταιρείας Kyocera Kazuo Inamori συμβούλευε τους συνεργάτες του «Υπενθύμισε τον εαυτόν σου ότι μια χαρούμενη διάθεση προσκαλεί επιτυχία.»  Τόσο οι πολιτικοί όσο και οι πολίτες επιβάλλεται να σταματήσουν να αποκαλούν ο ένας τον άλλο  ψεύτες, απατεώνες, κλέφτες και ανεύθυνοι άνθρωποι που δεν κρατούν τον λόγο τους.  Αυτή η συνήθεια μας έχει κολλήσει την ρετσινιά που διαβάζει κανείς στον καθημερινό ξένο τύπο ότι «…η λύση που δόθηκε στις Βρυξέλλες σήμερα δεν πρόκειται να ευδοκιμήσει αφού οι έλληνες δεν πρόκειται να κρατήσουν το λόγο τους και να πραγματοποιήσουν όλο όσα υποσχέθηκαν… αυτό κάνουν επί χρόνια τώρα …» ή κάτι παρόμοιο.                 

Το μήνυμα των πολιτικών από σήμερα πρέπει να είναι «Αγαπητοί συνάδελφοι και αγαπητοί συμπολίτες. Ό,τι έγινε στο παρελθόν έγινε. Από σήμερα το καθήκον μας είναι απλό: ΑΝΑΠΤΥΞΗ. Ξεχάστε το χρέος: αυτό είναι χυμένο γάλα. Δεν ξαναμαζεύεται! Είναι το άρωμα που έφυγε όταν ανοίγαμε το μπουκάλι όλα αυτά τα χρόνια. Από τώρα και εμπρός ας κάνουμε όλοι μας το καλύτερό μας για να δημιουργήσουμε κάτι το θετικό που θα κάνει τον παρανομαστή μεγαλύτερο. Όταν γίνει αυτό αναγκαστικά το αποτέλεσμα του κλάσματος  Δημόσιο Χρέος δια Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (Χρέος/ΑΕΠ θα μικρύνει. Ας αφήσουμε λοιπόν τις λασπολογίες και τις καταστροφικές απεργίες και διαδηλώσεις τις έχει βαρεθεί ο κόσμος και δεν έχουν κανένα δημιουργικό αποτέλεσμα. Μια μικρή αύξηση του ΑΕΠ κατά 1% θα δημιουργήσει 105,000 εργατικές θέσεις μια ολόκληρη Χαλκιδική! Εάν καταφέρουμε μετά από μερικά χρόνια να έχουμε μια ανάπτυξη γύρω στα 4% τότε σχεδόν μισό εκατομμύριο έλληνες θα απασχοληθούν!  
















         

Thursday, February 16, 2012

QUO VADIS


Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012
Και τώρα QUO VADIS Έλληνα;
Η διαφορά ώρας μεταξύ Ελλάδα και ΗΠΑ έχει και τα πλεονεκτήματά της. Για παράδειγμα χθες βράδυ Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου πήγα στο κρεβάτι χαρούμενος γιατί οι τελευταίες ειδήσεις ήταν ότι οι έλληνες πολιτικοί συμφώνησαν σε ό,τι απαιτείται για να πάρει η Ελλάδα την επόμενη δόση του δανείου και να αποφύγει την χρεοκοπία. Οκτώ ώρες αργότερα, κατά τις επτά το πρωί, το ράδιο μεταδίδει από τη Αθήνα ότι χιλιάδες διαδηλωτές κατέκλισαν τις πλατείες στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη.  Οι ηλεκτρονικές εφημερίδες και τα σύντομα βίντεο προβάλλουν ζωντανές ανταλλαγές μολότοφ και δακρυγόνων. Οι ενθαρρυντικές και θετικές δηλώσεις των κυβερνητικών αντιπροσώπων αμαυρώθηκαν από τις ανακοινώσεις ότι ένας σημαντικός αριθμός υπουργών παρατήθηκε και δήλωσε ότι δεν θα ψηφήσει το νομοσχέδιο την Κυριακή.
Στο τεύχος 2 με 12 Φεβρουαρίου 2012 το περιοδικό Bloomberg Businessweek χρησιμοποιεί μια αναλογία από το έργο του γερμανού συγγραφέα Thomas Mann, The Magic Mountain (Το Μαγικό Βουνό). Στο μυθιστόρημα ο νεαρός Hans Gastorp πάει για ξεκούραση σε ένα σανατόριο στις Άλπεις για τρεις εβδομάδες και κατέληξε να μείνει επτά χρόνια. Το ίδιο συμβαίνει και με τη Ευρωπαϊκή Ένωση λέει το περιοδικό: συρόμενη από την μια συνάντηση κορυφής στην άλλη επιμηκύνοντας κατ’ αυτόν τρόπο την ασθένεια μέχρι που έγινε πλέον χρόνια. Ένας από τους γιατρούς του σανατόριου επαίνεσα τον Hans Gastorp λέγοντας «Έχετε ένα καταπληκτικό ταλέντο να είστε ασθενής.» Το ίδιο θα μπορούσε να πει κανείς και για την ΕΕ και την Ελλάδα. Η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα το 1981 και η επακολουθήσασα σημαντική χρηματική εισροή οικονομικής βοήθειας προσέφερε μια σοβαρή χρηματοοικονομική ξεκούραση της χώρας. Η εισαγωγή στο ΕΥΡΩ το 2001 ήταν το αποκορύφωμα της «ξεκούρασης» της Ελλάδας: τέρμα στον συναλλαγματικό κίνδυνο, τέρμα στην χρονίως άρρωστη δραχμή.  Η Ελλάδα έχει ένα νόμισμα που το δέχονται όλοι οι «ξένοι» χωρίς καμία ερώτηση!
 Όπως ο ήρωας του Mann καλόμαθε στο ευχάριστο και αναπαυτικό περιβάλλον των Άλπεων έτσι και η Ελλάδα απέκτησε τη συνήθεια του εύκολου χρήματος και χωρίς να το καταλάβει έπεσε στο σύνδρομα του «σιγοβρασμένου βάτραχου.» Όλος ο κόσμος βοηθούσε την Ελλάδα με ρευστό και όταν χρειαζόταν λίγο παραπάνω για να «μπαλώσει προσωρινά καμιά μικρή τρύπα στον προϋπολογισμό» οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οίκοι έτρεχαν με έτοιμα συμβόλαια. Όταν πριν δυο χρόνια κατάλαβε η Ελλάδα ότι η κατσαρόλα «υπερχείλιζε» και το δημόσιο χρέος έφτανε να ξεπερνά το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) και οι δανειστές άρχισαν να ανησυχούν και να ανεβάζουν τα επιτόκια τότε ανακάλυψε ότι η μακροχρόνια ξεκούραση επέφερε ατροφία. Έκτοτε κάθε προσπάθεια να βγει από τη κατσαρόλα είχε σαν αποτέλεσμα την περαιτέρω εξάντληση. Η υπερδανεισμένη Ελλάδα έψαχνε για όλο και ακριβότερο χρήμα για να πληρώσει τους τόκους.         
Όλα αυτά είναι φυσικά γνωστά. Αν και πολλοί από μας το βρίσκουμε ευκολότερο να ρίχνουμε τη ευθύνη σε «αυτούς που πράγματι φταίνε» τους λεγόμενους Γκόλντεν Μπόυς η πικρή αλήθεια είναι ότι ΕΜΕΙΣ φταίμε. Και ποιοι παρακαλώ είναι ΕΜΕΙΣ; Από τη μια μεριά είναι οι πολιτικοί οι οποίοι για να εκλεγούν έταζαν λαγούς με πετραχήλια και μετά για να μην χάσουν τις πλουσιοπάροχες θέσεις τους όλως παραδόξως εύρισκαν τους λαγούς στους μπαξέδες της διεθνούς χρηματαγοράς. Από την άλλη μεριά όμως είναι οι πολίτες οι οποίοι μεταβίβασαν πολλές από τις ευθύνες τους στο κράτος. Έτσι τώρα μπορεί να δει κανείς τον φαύλο κύκλο: οι πολίτες ζητούν όλο και περισσότερα και οι πολιτικοί δίνουν όλο και περισσότερα. Οι θαμώνες φωνάζουν φέρε μας ένα ακόμα μπουκάλι ταβερνιάρη και ο ταβερνιάρης το φέρνει. Αυτός ο χαβάς συνεχίζεται μέχρι που να φανεί από τη γωνία η σύζυγος και να βάλει τις φωνές! Έ λοιπόν πριν ένα χρόνο η σύζυγος από το βορρά έβαλε τις φωνές αρχικά και μετά έκοψε και το χαρτζιλίκι!       
Και που πάμε από δω τώρα;
Δεν είναι κακό να κάνει κανείς λάθη στη ζωή. Χωρίς λάθη δεν μαθαίνει κανείς. Κακό είναι να κάνει κανείς τα ίδια λάθη συνεχώς χωρίς να μαθαίνει. Με άλλα λόγια κακό είναι να κάνει κανείς τα ίδια πράγματα και να περιμένει διαφορετικά αποτελέσματα. Η ευχή μου για τον ελληνικό λαό είναι να βγει από αυτό το χωνευτήρι που καλώς ή κακώς έχει μπει με μια νέα μια εντελώς διαφορετική κοσμοαντίληψη και νοοτροπία. Ο βετεράνος της μελέτης του θέματος «ηγεσία» Warren Bennis, σε ένα από τα βιβλία του, Geeks and Geezers, κάνει χρήση της αναλογίας του χωνευτηριού (Crucible) ως προσδιοριστικός παράγοντας στη δημιουργία του ηγέτη. «Διαπιστώσαμε στη μελέτη μας ότι κάθε ηγέτης, νέος ή παλαιός, είχε υποβληθεί σε μια τουλάχιστον έντονη, μετασχηματιστική εμπειρία. Αυτή η μετασχηματιστική εμπειρία ήταν η καρδιά το να γίνει ηγέτης,» λένε οι συγγραφείς. Το αμερικανικό λεξικό ορίζει τη χοάνη ως «τόπο, χρόνο ή κατάσταση που χαρακτηρίζεται από τη συμβολή των ισχυρών διανοητικών, κοινωνικών, οικονομικών ή πολιτικών δυνάμεων. Μια αυστηρή δοκιμή της υπομονής ή της πεποίθησης ένα σκεύους στο οποίο λειώνουν υλικό σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες.» Η χοάνη ήταν το καζάνι στο οποίο οι μεσαιωνικοί αλχημιστές προσπαθούσαν να μετατρέψουν μερικά βασικά μέταλλα σε χρυσό. Το γεγονός ότι οι αλχημιστές αποτύγχαναν αναπόφευκτα στις τολμηρές προσπάθειές τους δεν εκμηδενίζει τη δύναμη της χοάνης ως μεταφορά για τις περιστάσεις που προκαλούν ένα άτομο  να μετασχηματίζεται εντελώς.
Οι άνθρωποι που βγαίνουν από το χωνευτήρι με μια νέα αντίληψη για τη σημασία της ζωής έχουν μια τεράστια πιθανότητα να γίνουν ηγέτες. Η ελπίδα μας και η ευχή μας λοιπόν είναι ότι οι έλληνες πολιτικοί που «βράζουν» στο υψηλής θερμοκρασίας χωνευτήρι που η τρόικα σκάρωσε και που ανεβάζει τη θερμοκρασία καθημερινά θα βγουν με μια κοσμοαντίληψη διαφορετική τη οποία θα  μεταλαμπαδεύσουν επιτυχώς στον ελληνικό λαό. Το μήνυμα που θα πρέπει να έχουν πάρει όλοι οι έλληνες, οι πολιτικοί και ο λαός, είναι αυτό που η μακαρίτισσα η μάνα μου πάντα έλεγε «Η αρνίθα πίν νερό αλλά βλεπ κι τουν ουρανό.» Καλό είναι να αναρωτηθούμε από πού έρχονταν όλα αυτά τα καλούδια που είχαμε μέχρι χθες; 

Thursday, December 8, 2011

ANTAGONISTIKOTITA


Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011
Εκλογές τον Φεβρουάριο; Ε Όχι και τόσο γρήγορα!
Αστέριος Γ. Κεφαλάς, Ph. D
Καθηγητής Μάνατζμεντ, Ομότιμος


Ένας ορισμός της λέξης «μαθαίνω» είναι «To Err and Err again but Less and Less ή  να λανθάνω επανειλημμένα αλλά κάθε φορά λιγότερο…» Είναι πράγματι λυπηρό ότι οι έλληνες δεν φαίνεται να έχουν ιδέα αυτής της απλής συμβουλής: αν δεν κάνεις λάθη δεν μαθαίνεις. Πλην όμως τα λάθη θα πρέπει να γίνονται λιγότερα με τη πάροδο του χρόνου και να διδάξουν ότι κάτι θετικό θα πρέπει να βγει από αυτή τη διαδικασία. Με άλλα λόγια τα λάθη θα πρέπει να μας οδηγούν στο να μην κάνουμε τα ίδια και τα ίδια και να περιμένουμε διαφορετικά αποτελέσματα. Τα λάθη θα πρέπει  να μας διδάξουν είτε πως να αποφύγουμε τη επανάληψη είτε  να σκεφτούμε και να κάνουμε κάτι άλλο εντελώς διαφορετικό. Φυσικά ευχής έργου είναι να κάνουμε το δεύτερο, δηλ., να σκεφτούμε και να κάνουμε κάτι διαφορετικό από αυτό που είχε τα ανεπιθύμητα αποτελέσματα. 
Η Ελλάδα τα τελευταία δέκα-δεκαπέντε χρόνια ξόδεψε πολλά δανεικά χρήματα για εκλογές οι οποίες κατέληξαν στα ίδια και τα ίδια. Το ένα κόμμα διαδέχτηκε το άλλο και η μια διαδήλωση και απεργία την άλλη. Φαίνεται ότι ο κόσμος που γύρισε στο χωριό του που πήγε να ψηφήσει μετά από λίγες εβδομάδες διαπίστωσε με λύπη ότι «άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς.» Οι πολιτικοί στη Αθήνα συνέχισαν εκεί που σταμάτησαν «ροκανίζοντας τα ροκανίδια» μόνο που άλλαξαν άκρες του πριονιού. Αυτοί που κρατούσαν την άκρη  της αντιπολίτευσης τώρα κρατούν τη άκρη της συμπολίτευσης… και φυσικά η ιστορία συνεχίζεται.      
Η σημερινή αντιπολίτευση εκφράζει μια αδικαιολόγητη εμμονή για εκλογές το Φεβρουάριο. Ο κύριος Σαμαράς είναι σίγουρος ότι θα κερδίσει. Έτσι τουλάχιστον δείχνουν οι περιβόητες γκάλοπ. Το ερώτημα γεννάται «Τι είναι αυτό που θα κερδίσει ο κύριος Σαμαράς και το κόμμα του;» Λέει μια σοφή ελληνική παροιμία «Κάποιον τον χάριζαν ένα άλογο και αυτός το κοίταζε στα δόντια.»  Κάτι ξέρει αυτός ο «κάποιος.» Φυσικά θέλει να έχει ένα άλογο που θα είναι παραγωγικό. Ένα άλογο που θα του κάνει δουλειά. Ένα τέτοιο παραγωγικό άλογο θα πρέπει να είναι σε θέση να τρώει για να έχει τη δύναμη να κάνει δουλειά. Αυτό που δεν χρειάζεται αυτός ο «κάποιος» είναι ένα άλογο χωρίς δόντια. Την χώρα που θα αναλάβεις τον Μάρτιο κύριε Σαμαρά είναι ένα άλογο σε αθλία κατάσταση. Έχει μεν μερικά δόντια αλλά χρειάζονται μια καλή θεραπεία τουλάχιστον δέκα μηνών για να «πάρει πάνω του». Έτσι που είναι ένας «φαφούτης» αργά ή γρήγορα και στη περίπτωση της Ελλάδας γρήγορα θα «τινάξει τα πέταλα» που λέμε στη μαλλιαρή.
Το μήνυμα λοιπόν κύριε Σαμαρά είναι: για τους επόμενους δέκα-δώδεκα μήνες συνεργαστείτε με τους ντόπιους και κοινοτικούς «γιατρούς» που έστειλε η καταιγίδα των τελευταίων χρόνων, εξυγιάνετε το άλογο, θρέψτε το, προπονήστε το για να είναι έτοιμο για μια κούρσα στη οποία μην ξεγελιέστε ότι θα είναι το φαβορί αλλά θα κάνει μια καλή «εμφάνιση» που θα κερδίσει την εμπιστοσύνη, την αξιοπρέπεια και, ναι γιατί όχι, τον θαυμασμό των συμπολιτών και των κοινοτικών συνεργατών μας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο οποιοσδήποτε κερδίσει τις επόμενες εκλογές, και εγώ προσωπικά εύχομαι να είστε εσείς, θα αναλάβει μια χώρα της οποίας οι πολίτες είναι έτοιμοι να κάνουν μια εντελώς καινούργια αρχή.
 Τι Πρέπει να γίνει
Ο κοινός παρανομαστής σε όλες τις συμβουλές των βορίων Ευρωπαίων προς τους Νότιους είναι η χαμηλή ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων.  Ανταγωνιστικότητα είναι μια από αυτές τις λέξεις που νομίζουμε ότι λόγω της συχνής χρήσης όλοι μας ξέρουμε τι σημαίνει και καταλαβαίνουμε πώς την μετρούμε και πώς την βελτιώνουμε όταν οι μετρήσεις δεν είναι αυτό επιθυμούμε. Με λίγα λόγια η ανταγωνιστικότητα είναι η ικανότητα μιας χώρας να κερδίζει μερίδιο αγοράς τόσο στο δικό της χώρο αλλά και πολύ σημαντικότερο στο διεθνή χώρο. Μια χώρα είναι ανταγωνιστική όταν καταφέρνει να διατηρήσει την θέση των προϊόντων της στη ντόπια αγορά ή/και να διεισδύσει στις αγορές σε άλλες χώρες. Επειδή η έννοια της ανταγωνιστικότητας είναι πολύπλοκη έχουν δημιουργηθεί διεθνείς οργανισμοί οι οποίοι την «μετρούν» και στη συνέχεια κατασκευάζουν έναν κατάλογο ξεκινώντας από την χώρα με την καλύτερη ανταγωνιστικότητα στη κορυφή και την χειρότερη στον πάτο.
Τα τελευταία 15-20 χρόνια η συνήθεις είδηση κυκλοφορεί στις ελληνικές εφημερίδες: «Έχασε πόντους ανταγωνιστικότητας η Eλλάδα...dot_clearκατρακύλησε εννέα θέσεις στον πίνακα αξιολόγησης, τον οποίο καταρτίζει το Παγκόσμιο Oοικονομικό Φόρουμ.»  Η τελευταία αξιολόγηση για 2011-12 τοποθετεί την Ελλάδα στη 90ην θέση από τις 142 χώρες και με μια βαθμολογία 3,9 σε μια κλίμακα με ανώτατο βαθμό το 7 και κατώτατο το 0. Το άμεσο έργο λοιπόν των πολιτικών της παρούσας μεταβατικής κυβέρνησης είναι να προετοιμάσει την χώρα έτσι ώστε η νέα κυβέρνηση που θα αναλάβει το 2013 να βάλει τον στόχο «να κερδίσει η Ελλάδα τουλάχιστον τρεις (3) θέσεις στον πίνακα του 2013-14.  Η νέα κυβέρνηση θα αναλάβει την υποχρέωση να επαναλάβει το ίδιο επίτευγμα έτσι ώστε στο τέλος της πρώτης τετραετούς της θητείας η Ελλάδα να έχει «πηδήξει» 12 θέσεις, δηλ., από την 90ην στην 78ην θέση.  

Η Στρατηγική          
Με στόχο τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας κατά τρεις θέσεις ετησίως το επόμενο βήμα για τους πολιτικούς είναι η επιλογή της στρατηγικής, δηλ., του τρόπου με τον οποίον θα επιτευχθεί ο στόχος. Αξιωματικά αναφέρουμε εδώ ότι η ανταγωνιστικότητα είναι συνάρτηση δυο κύριων  παραγόντων:   (α) οι πολιτικές του κράτους και (β) οι πολιτικές των επιχειρηματιών.  Οι τρεις «συνεταίροι» της σημερινής κυβέρνησης πρέπει να επιλέξουν μια επταμελή επιτροπή εμπείρων σοφών από τον ακαδημαϊκό και επιχειρηματικό κόσμο η οποία θα δημιουργήσει μέχρι την 20ην Μαρτίου 2012 ένα σύστημα τριών κυβερνητικών πολιτικών βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας και τριών επιχειρηματικών στρατηγικών. Μετά από μια λογική περίοδο μελέτης 40 περίπου ημερών η κυβέρνηση σε συνεργασία με τους φορείς του επιχειρηματικού κόσμου όπως ο ΣΕΒ, ΣΒΒΕ, κτλ, θα αναγγείλει ότι οι στρατηγικές αυτές θα πρέπει να εφαρμοστούν από τη πρώτη Μαΐου 2012.
Είμαι σίγουρος ότι πολλοί από τους ειδήμονες θα βρουν την παραπάνω προσέγγιση πολύ απλή για το πολύπλοκο θέμα της ανταγωνιστικότητας. Ίσως να έχουν δίκιο. Η δική μου γνώμη είναι ότι  οι περιβόητοι «αναπτυξιακοί νόμοι» που οι εκάστοτε κυβερνήσεις ξεφουρνίζουν τις τελευταίες δεκαετίες δεν φαίνεται να είχαν καμία αξιόλογη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της  χώρας μας. Γι’ αυτό το λόγο πιστεύω ότι μετά από όλους αυτούς τους πειραματισμούς με τα πολύπλοκα αναπτυξιακά σχέδια ίσως να ήλθε ο καιρός για κάτι απλό αλλά πραγματοποιήσιμο!        
           

Tuesday, November 29, 2011

NEO KARABI


Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011
ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΔΕΚΑ ΜΗΝΕΣ: ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ
Αν ποτέ υπήρξε μια επιτακτικότερη ανάγκη σωφροσύνης των ελλήνων είναι η περίοδος των επικείμενων μηνών. Αυτή στη στιγμή που γράφω αυτό το σημείωμα υπάρχει μια ασυνήθης ηρεμία και ίσως αισιοδοξία στην Ελλάδα. Τουλάχιστον έτσι φαίνονται τα πράγματα στα ΜΜΕ. Ο νέος πρωθυπουργός φαίνεται να χαίρει της εμπιστοσύνης τόσο στο εξωτερικό όσο και του κόμματός του αλλά και πολύ πιο σημαντικό και της αντιπολίτευσης. Η παρουσίαση του νέου προϋπολογισμού φαίνεται να είχε σχετικά καλό αντίκτυπο πάντα για τα ελληνικά δεδομένα. Οι αισιόδοξες δηλώσεις του υπουργού οικονομίας λίγο παρατραβηγμένες αλλά μπορεί ίσως να είναι κατάλληλες για  την κατάσταση που επικρατεί στη Ελλάδα τους τελευταίους 15 με 20 μήνες. Καλό είναι να αρχίσουν να βλέπουν οι έλληνες ένα φως στο τέλος του τούνελ που δεν είναι ένα τραίνο χωρίς φρένα που έρχεται κατά πάνω τους αλλά είναι ένα λαμπερό ξέφωτο.       
Για να βγει στο λαμπερό αυτό ξέφωτο  η χώρα θα πρέπει οι πολιτικοί που δημιούργησαν το τούνελ να τα «βρουν» μεταξύ τους και να συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους και τις ενέργειες τους σε έναν κοινό σκοπό: να διασφαλίσουν την παραμονή της χώρας στη Ευρωπαϊκή Ένωση και στο Ευρώ.  Οι ενέργειες ενός μεγάλου μέρους της αντιπολίτευσης που οδήγησαν στην υποστήριξη της νέας κυβέρνησης στο μεγάλο αγώνα εξασφάλισης της αναγκαίας συνέχισης της δανειοδότησης της χώρας και της βοήθειας των εταίρων μας είναι πράγματι ένα πολύ καλό σημάδι. Τελικά μετά από τόσα χρόνια αλλεπάλληλες συγκρούσεις μεταξύ των μεγάλων κομμάτων η συγκατάβαση της αντιπολίτευσης είναι μια ένδειξη ότι οι έλληνες πολίτικοί φαίνεται να δείχνουν την ωριμότητα και ψυχραιμία που ταιριάζει σε έναν λαό με τη παράδοση των ελλήνων.
Το να αναγνωρίσει κανείς τις ευκαιρίες είναι φυσικά καλό. Εκείνο που τις κάνει χρήσιμες όμως είναι η εκμετάλλευσής των. Με άλλα λόγια οι έλληνες πολίτες, και ιδιαίτερα οι πολιτικοί, θα πρέπει να καρπωθούν των ευκαιριών που παρουσιάζονται. Η βασικότερη προϋπόθεση για μια καλή και εποικοδομητική εκμετάλλευση της ευκαιρία που παρουσιάζεται είναι μια αλλαγή της νοοτροπίας του κάθε έλληνα. Μερικοί πολιτικοί έχουν κάνει ήδη ένα αρκετά θαρραλέο βήμα: έπαψαν να λένε ΟΧΙ στις προτάσεις των αντιπάλων των.  Το επόμενο βήμα είναι να μάθουν οι πολιτικοί ναι λεν ΟΧΙ στις παράλογες απαιτήσεις του λαού.
Μια Ανορθόδοξη Κοσμοαντίληψη
Είμαι σίγουρος ότι πολλοί θα με κατηγορήσουν για παράνοια. Ίσως να έχουν λίγο δίκιο αλλά συμφωνώ απόλυτα με τον πρώην διευθυντή της Intel, Andrew Grove που ισχυρίστηκε στο βιβλίο που έγραψε το 1996  Only the Paranoid Survive, μόνο οι παρανοϊκοί επιβιώνουν. Από καιρό τώρα με βασανίζει η έμμονη ιδέα ότι ο άνθρωπος τα τελευταία πενήντα χρόνια έχει πέσει σε μια παγίδα που θα μπορούσε να τη περιγράψει κανείς ως μια FAUSTIAN ΣΥΜΦΩΝΙΑ.  Σύμφωνα με την  παραδοσιακή Χριστιανική αντίληψη η συμφωνία είναι μεταξύ ενός προσώπου και  του Σατανά στον οποίον το άτομο προσφέρει την ψυχή του σε αντάλλαγμα των διαβολικών ευνοιών. Οι  εύνοιες αυτές ποικίλλουν αλλά τείνουν να περιλάβουν τη νεότητα, τη γνώση, τον πλούτο, ή τη δύναμη. Έτσι πιστεύω ότι ο άνθρωπος παρέδωσε τη ψυχή του στο κράτος ως αντάλλαγμα όλο και περισσότερων παροχών.
Ως γνωστό μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο το κράτος στις γνωστές και παραδοσιακές παροχές, όπως ελεύθερη παιδεία και ασφάλεια, πρόσθεσε μερικές περιορισμένες κοινωνικές παροχές όπως ιδιαίτερη μεταχείριση των θυμάτων πολέμου. Σιγά αλλά σταθερά ο άνθρωπος άρχισε να απαιτεί όλο και περισσότερες «εύνοιες» από το κράτος. Οι βουλευτές προσέλαβαν όλο και περισσότερους υπαλλήλους για να «εξυπηρετήσουν» τους ψηφοφόρους τους. Η βουλή ψήφιζε καθημερινά νέους νόμους που ευνοούσαν μια συγκεκριμένη κατηγορία πολιτών. Οι κατηγορίες αυξάνονταν με κάθε καινούργιο νόμο που ψηφίζονταν. Τα επιδόματα για τα λεγόμενα βαριά επαγγέλματα αυξάνοντα εκθετικά. Οι πρόωρες συντάξεις για καρδιοπαθείς τινάχτηκαν στα ουράνια. Οι πολύτεκνοι, οι εκ του εξωτερικού μετοικούντες, οι μετανάστες εκ του ανατολικού μπλοκ κυκλοφορούσαν Μερσεντές, Audi, VW, και BMW με κόκκινες πινακίδες, έπαιρναν προνομιακές άδειες για ταξί, λεωφορεία, φορτηγά και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους. Οι δημόσιοι υπάλληλοι που ισχυρίζονταν ότι δεν προλάβαιναν τη δουλειά στο οκτάωρο, έπαιρναν «υπερωρίες», συνήθως πλασματικές!   
Η εισαγωγή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) το 1981 επιτάχυνε την ανθρώπινη συνήθεια ζήτησης ή ακόμη και απαίτησης βοήθειας από την μαμά Ελλάδα. Τα τεράστια κονδύλια που κατέφταναν στη Ελλάδα από τις Βρυξέλλες άνοιξαν τη όρεξη για κάθε είδους «επιχειρηματικότητας.» Φυσικά όλα αυτά  τα εκατομμύρια διαχεόταν μέσω του κράτους πράγμα που δεν διέφυγε τη προσοχή του πολίτη αλλά ούτε και του πολιτικού.  Μια καλή σχέση με τον πολιτικό εγγυόταν μια σίγουρη θετική έκβαση των απαιτήσεων του πολίτη. Έτσι κατ’ αυτόν τον τρόπο η σχέση μεταξύ του πολίτη και του κράτος έγινε μια σχέση εξάρτησης του πρώτου από το δεύτερο. Οι τεράστιες εισροές χρημάτων από την ΕΟΚ δημιούργησαν μια κοινωνία στην οποία το εκατομμύριο έγινε χιλιάρικο και το χιλιάρικο κατοστάρικο. Το κακό είναι ότι αυτή η νοοτροπία του να τρέχει ο πολίτης στο κράτος συνεχίστηκε και όταν ακόμη τα κονδύλια είχαν αρχίσει να «στερεύουν». Το κράτος μη δυνάμενο να πει το ΟΧΙ στους πολίτες, ίσως επειδή φοβόνταν οι πολιτικοί ότι θα έχαναν τη δουλειά τους, άρχισε να δανείζεται χρήματα από τη διεθνή χρηματαγορά. Και έτσι σιγά-σιγά αλλά σταθερά φτάσαμε εδώ που είμαστε: χρεωκοπημένοι!
Τι μέλει γενέσθαι!
Όλα ξεκινάν από το πολίτη. Ξέρω ότι ο πολίτης θέλει να δει τους πολιτικούς να αλλάξουν. Μα αυτό έχει δοκιμαστεί επανειλημμένα. Τα τελευταία δέκα χρόνια ο έλληνας έχει πάει στις κάλπες για να εκλέξει τους αντιπροσώπους του περίπου πέντε φορές. Οι δυο τελευταίες κυβερνήσεις είχαν μια θητεία λιγότερο από τρία χρόνια η καθεμιά. Το παράδοξο είναι ότι οι τελευταίες κραυγές πανηγυρισμού εκλογής της νέας κυβέρνησης που αντικατέστησαν τις  κραυγές οργής για την παλιά γίνονται τώρα φωνές των διαδηλωτών εναντίον της ΝΕΑΣ κυβέρνησης. Αρχίζει να αναρωτιέται κανείς κάτι δεν πάει καλά εδώ. Ή στραβή είναι η θάλασσα ή στραβά αρμενίζουμε. Η δική μου γνώμη, σαν κάποιος που έχει τη πολυτέλεια να βλέπει τα πράγματα από μακριά με μια εμπειρία των εβδομήντα και χρόνων, είναι ότι ο έλληνας πολίτης αρμενίζει στραβά. Ο έλληνας πολίτης θέλει πάντα όλο και πιο πολλά ενώ δεν είναι διατεθειμένος να δώσει πολλά. Ο έλληνας πολίτης θέλει και το σκύλο χορτάτο και το πιάτο γεμάτο. Ο έλληνας πολίτης δεν έχει μάθει τη σημασία της λέξεις ΑΡΚΕΤΑ. Ξέρει το μέγιστο και το ελάχιστο αλλά όχι το αρκετό. Ξέρει ότι αν πάρει τα πεζοδρόμια κερδίσει από το κράτος τη μέγιστη απολαβή με την ελάχιστη προσπάθεια. Το γεγονός ότι πρέπει να υπάρχει μια εξίσωση των δυο, δηλαδή, η παραγωγικότητα, τον διαφεύγει ή δεν θέλει να την δεχτεί. Φυσικά αυτό δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό πρόβλημα. Συμβαίνει σε όλον σχεδόν σ’ όλο το κόσμο αλλά στη Ελλάδα είναι κάτι παραπάνω.   
Ο Thomas J. Sargent, Nobel prize-winning Economist 2010 έδωσε την παρακάτω απάντηση σε μια συνέντευξη στο περιοδικό  Bloomberg Businessweek, Νοέμβριος 20 14-Νοεμβρίου, 2011,
«Το ενδιαφέρον μου είναι πώς οι κυβερνητικές πολιτικές βελτιώνουν τις εκβάσεις για τον πληθωρισμό και την απασχόληση, και τις ανταλλαγές μεταξύ της αποδοτικότητας και της ισότητας. Πολλά από αυτά που συμβαίνουν σήμερα σχετίζονται με την πολιτική, αν και η πολιτική σχετίζεται με το πώς πρέπει να αντιμετωπιστούν τα οικονομικά. Υπάρχει μια θεμελιώδης αλήθεια που ο καθένας μας πρέπει να καταλάβει: Ό,τι η κυβέρνηση ξοδεύει το κοινό θα πληρώσει αργά ή γρήγορα, είτε με φόρους είτε με πληθωρισμό είτε με χρεοκοπία λόγω αβάσταχτου δημοσίου χρέους.»  
Μήνυμα πρώτο λοιπόν αγαπητέ συμπατριώτη είναι μείωσε τις απαιτήσεις σου και ταυτόχρονα αύξησε τις προσπάθειές σου. Αν θέλεις να έχεις τις αμοιβές των βόριων θα πρέπει να έχεις και τη παραγωγικότητα των. Δεν μπορεί να έχεις 60% την απόδοση του βόριου και να ζητάς 100% της αποδοχής του. Υπάρχει μια βασική αρχή στα οικονομικά που λέει ότι αποδοχές που είναι δυσανάλογες προς την απόδοση οδηγούν στο πληθωρισμό, δηλ., μείωση της αγοραστικής αξίας του μισθού του εργαζόμενου. 
Μήνυμα δεύτερο θα πρέπει να δώσεις για να πάρεις. Με άλλα λόγια αν θέλεις να έχεις ορισμένες παροχές θα πρέπει να συνεισφέρεις σε αυτόν που σου προσφέρει τις παροχές. Με απλά λόγια δεν μπορείς να απαιτείς τζάμπα ποιοτική παιδεία ή ιατρική περίθαλψη από το κράτος όταν δεν πληρώνεις τους φόρους σου και τις συνδρομές σου που είναι η μοναδική πηγή εσόδων του κράτους. Ενάρετοι πολίτες εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους. 
Μήνυμα τρίτο ενάρετοι πολίτες αργά ή γρήγορα θα δημιουργήσουν και ενάρετους πολιτικούς. Δεν είναι δυνατόν να αναμένουμε έναν μη ενάρετο πολίτη να γίνει αυτόματα ενάρετος επειδή τώρα έχει γίνει ένας δημόσιος λειτουργός. Απεναντίας ο μη ενάρετος πολίτης τώρα που έχει το αξίωμα θα το χρησιμοποιήσει για να ικανοποιήσει ό,τι κακές συνήθειες είχε αλλά δεν ήταν σε θέση να τις ικανοποιήσει καθόσον ήταν απλός πολίτης.       
Μήνυμα τέταρτο βαλε τέλος στις απεργίες και διαδηλώσεις. Αρκετά υπέφερε ο κοσμάκης τα τελευταία είκοσι με τριάντα χρόνια. Αρκετά ανέχτηκε ο απλός, δηλ., μη συνδικαλισμένος, πολίτης τις διακοπές ρεύματος, συγκοινωνιών, δημοσιών και ιδιωτικών υπηρεσιών. Όχι δεν έχεις το δικαίωμα αγαπητέ συμπατριώτη να εγκλωβίσεις τον υπερήλικο πολίτη μέσα στον ανελκυστήρα επειδή η κοινωνία σου έδωσε το προτέρημα να είσαι κοντά στον ηλεκτρικό διακόπτη. Επίσης είναι απάνθρωπο να μπλοκάρεις το ασθενοφόρο με το ταξί σου ή το φορτηγό σου επειδή το κράτος πρέπει να συμμορφωθεί με τις διατάξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη  απελευθέρωση των «κλειστών επαγγελμάτων» και κατά συνέπεια η αγορά των αδειών έχει αλλάξει ριζικά. Η επιλογή σου για επένδυση σε ταξί, φορτηγό ή λεωφορείο δεν είναι διαφορετική από μια επένδυση στο χρηματιστήριο όταν ο δείκτης του  ΧΑ ήταν 5,000 στα τέλη της δεκαετίας του 1990 που σήμερα είναι γύρω στα 700.     
Εν κατακλείδι αγαπητέ συμπατριώτη θα πρέπει να καταλάβεις ότι όλα τα πάρτι έχουν αργά ή γρήγορα ένα τέλος. Όλοι μας συμμετείχαμε σε ένα λαμπερό και μακροχρόνιο πάρτι τριών δεκαετιών από το 1981 μέχρι το 2011. Όλοι μας τραγουδούσαμε και χορεύαμε στους ήχους της Γλυκερίας «Τι τα θέλεις τα λεφτά… να τα κάψεις τι τα θες… τα λεφτά είν δανικά χέρι αλλάζουν τακτικά να τα κάψεις τι τα θες μήπως τάχες κι από χθες…» Δυστυχώς μερικά από τα «χέρια» που έδινα τα λεφτά δεν ήταν «δικά» μας και τώρα έρχονται και τα ζητούν πίσω. Και το κακό είναι ότι αυτά τα χέρια δεν καταλαβαίνουν και τη γλώσσα μας όταν εμείς κραυγάζουμε στα πεζοδρόμια «δεν πληρώνω… δεν πληρώνω.» Τώρα θα πρέπει να αλλάξουμε το ρεφραίν και να λέμε «δεν ΜΠΟΡΩ να πληρώσω…»
Τι Πρέπει να Κάνουν οι Πολιτικοί
Οι πολιτικοί θα πρέπει και αυτοί να γίνουν ενάρετοι. Ο ελληνικός λαός δεν τους επέλεξε να μαζεύονται στη Αθήνα και να παίζουν τα κοκόρια, δηλ., να προσποιούνται ότι μαλώνουν αποκαλώντας τους αντίπαλους των κλέφτες και απατεώνες στη τηλεόραση για τα μάτια του  κοσμάκη στα χωριά και μετά να το γλεντάν στα ποδαράτα… στη Βουκουρεστίου. Ο κοσμάκης τους επέλεξε για να βρουν λύσεις στα προβλήματα που τους μαστίζουν. Να δημιουργήσουν πλάνα και προγράμματα που θα προωθήσουν την δημιουργία και ανάπτυξη επιχειρήσεων και οργανισμών που θα διευκολύνουν τη επιβίωση και ευημερία του λαού.
Έτσι αγαπητοί αρχηγοί των κομμάτων, συμπολίτευσης, αντιπολίτευσης, μεγάλων και μικρών κομμάτων για τους επικείμενους δέκα μήνες βάλτε τις ουρές σας κάτω από τα σκέλια σας, καταπατήστε τον εγωισμό σας και τις φιλοδοξίες σας και συμπεριφερθείτε σαν ώριμοι άνθρωποι. Βάλτε σαν απώτερο στόχο τη δημιουργία ενός ενάρετου κράτους. Ενός κράτους με νόμους που θα είναι εφαρμόσιμοι και που θα εφαρμόζονται από όλους τους πολίτες συμπεριλαμβανόμενων και των ιδίων των εαυτών σας.   Πάνω απ’ όλα  καταργείστε όλα τα «καλούδια», όλες τις διακρίσεις, ορισμένων προνομιακών τάξεων συμπεριλαμβανομένων και των ιδίων. Στη σημερινή, θεωρητικά τουλάχιστον, εξισωτική ελληνική κοινωνία δεν υπάρχουν περιθώρια για «εξαιρέσεις.» Όλοι το ίδιο είμαστε σε τούτον το κοσμάκη …Λαός και Κολονάκι!      
Έτσι κύριοι αρχηγοί της αντιπολίτευσης βάλτε λίγο νερό στο κρασί σας και καλμάρετε τις κραυγές σας για «γρήγορες εκλογές.» Χρησιμοποιήστε τους επόμενους δέκα μήνες για την ανακαίνιση και στεγανοποίηση του καραβιού Ελλάδα. Κάντε το καράβι «ταξιδιάρικο» και βάλτε το σε μια νέα και αξιόλογη ρότα. Ένα τέτοιο καράβι θα είναι το καλύτερο δώρο που θα μπορούσατε να κάνετε στους εαυτούς σας όταν τελικά πετύχετε αυτό που τόσο επιθυμείτε: τη ανάληψη της εξουσίας. Ένας καλός καπετάνιος έχει πάντα μια επιθυμία: να κυβερνά ένα ασφαλές και καλοτάξιδο καράβι. Ναι κύριε Σαμαρά αν πράγματι πιστεύετε ότι είστε ο καλύτερος καπετάνιος από όλους τους άλλους κάντε το καλύτερό σας στους επόμενους δέκα μήνες να «σκαρώσετε» ένα καλοτάξιδο καράβι και να ενημερώσετε τους συμπολίτες σας σχετικά με το λιμάνι που κυβερνάτε το καράβι και την συγκεκριμένη ρότα που θα ακολουθείστε. Μόνο έτσι θα σας χαρίσει ο ελληνικός λαός τη ψήφο του!  Το να επιμένετε για γρήγορες εκλογές που θα συγκριθείτε με τα άλλα κόμματα στη κατάσταση που είναι η Ελλάδα σήμερα μου θυμίζει αυτό που κάποτε είπε το περιοδικό Economist για το πόλεμο μεταξύ Ερέτριας και Αιθιοπίας: Two Bold Men fighting over a comb, Δυο φαλακροί τσακώνονται για μια χτένα!                   

Friday, November 11, 2011

THE ELEPHAN IN THE ROOM

Ο ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ 
Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Ο Ελέφαντας στο Δωμάτιο

Υπάρχει μια έκφραση που χρησιμοποιούν οι Αμερικανοί όταν θέλουν να περιγράψουν μια κατάσταση στη οποία όλοι ξέρουν ότι υπάρχει ένας Ελέφαντας στο δωμάτιο αλλά όλοι προσποιούνται ότι δεν τον βλέπουν ή απλά τον αγνοούν. Η έκφραση είναι "Ο Ελέφαντας στο Δωμάτιο". Είμαι σίγουρος ότι ο κύριος Παπαδήμος, που μόλις αποδέχτηκε το ρόλο του Πρωθυπουργού, τον ευχόμαστε Good Luck!, ξέρει την σημασία της έκφρασης. Σαν ένας καλός συμπατριώτης, συνάδελφος, αλλά ολίγον τι μεγαλύτερος, παίρνω το θάρρος και του προσφέρω μερικές συμβουλές.

Η πρώτη και κυριότερη συμβουλή είναι να αναγνωρίσει και να περιγράψει στους συμπατριώτες μας τον Ελέφαντα. Για συντομία θα του δώσουμε το όνομα Η Διοίκηση. Για να γίνει η αναλογία του Ελέφαντα με τη Διοίκηση αντιληπτή μερικές πληροφορίες για τον Ελέφαντα είναι απαραίτητες. Ο Ελέφαντας είναι το μεγαλύτερο ζώο στη γη. Το νεογέννητο ζυγίζει 105 κιλά. Συνήθως ζει γύρω στα 50 με 70 χρόνια. Ο μεγαλύτερος ελέφαντας σκοτώθηκε στην Αγκόλα το 1955 και ζύγιζε 11,000 κιλά. Ο ελέφαντας είναι ζώο φυτοφάγο και ξοδεύει μέχρι 16 ώρες την ημέρα τρώγοντας φυτά. Το πεπτικό του σύστημα χωνεύει μόνο ένα 40% γι’ αυτό το λόγο ένας ενήλικος ελέφαντας καταναλώνει 140 με 270 κιλά τροφή τη ημέρα. Κατά συνέπεια, όπως βλέπουμε στα κινηματογραφικά έργα, απ’ όπου περάσει ο ελέφαντας αφήνει πίσω του τσακισμένα δένδρα και καταπατημένο έδαφος. Το κυριότερο πλεονέκτημα του ελέφαντα είναι ότι δεν έχει αρπακτικούς «εχθρούς».

Στη περίπτωση της Ελλάδας ο ελέφαντας στο δωμάτιο είναι το Κράτος με τα τρία όργανά του δηλ., τη Βουλή το νομοθετικό όργανο, τη Κυβέρνηση το εκτελεστικό όργανο και τη Δικαιοσύνη. Από περιέργεια ας ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στα δυο πρώτα όργανα δηλ., τη Βουλή και την Κυβέρνηση μόνο. Η ελληνική βουλή έχει 300 βουλευτές και 18 Υπουργούς. Επίσης η Ελλάδα έχει 25 Ευρωβουλευτές. Όλοι αυτοί οι βουλευτές και υπουργοί έχουν καταπληκτικά προνόμια. Οι υπερβολικοί μισθοί και οι δεκάδες άλλες αποδοχές όπως τα πολυτελή αυτοκίνητα και τα πλουσιοπάροχα γεύματα και ταξίδια αποτελούν πραγματικά σκάνδαλα. Ο ελέφαντας-κράτος στην Αθήνα, και όχι μόνο, καταβροχθίζει καθημερινά τεράστιες ποσότητες δένδρων και φυτών που οι έλληνες πολίτες φυτεύουν με τον ιδρώτα τους.

Ναι κύριε Παπαδήμο ο ελέφαντας δημόσιο είναι υπερβολικά δυσανάλογος προς το περιβάλλον μέσα στο οποίο βοσκάει. Η συμβουλή μου λοιπόν είναι στο ίδιο πνεύμα με αυτή που έδωσα στον κύριο Καραμανλή όταν για πρώτη φορά ως πρωθυπουργός θα έκανε τα παραδοσιακή ομιλία στην έναρξη της Διεθνής Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Αν εγώ ήμουν στη θέση  σου, και δόξα το θεώ δεν είμαι, θα έλεγα στην πρώτη μου ομιλία:

Αγαπητοί Έλληνες και Ελληνίδες.

Δεν χρειάζεται να σας υπενθυμίσω ότι η Ελλάδα περνάει δύσκολες μέρες. Αν και τα τελευταία δυο χρόνια ζούσα στο εξωτερικό παρακολουθούσα με μεγάλο ενδιαφέρον το τι συνέβαινε στην Ελλάδα. Είμαι ενήμερος όλων των προγραμμάτων που η κυβέρνηση έχει εκτελέσει τα τελευταία δυο χρόνια. Διορίστηκα εντολοδόχος πρωθυπουργός της μεταβατικής κυβέρνησης «ευρύτερης συνεργασίας» με τη εντολή την υλοποίηση των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου και των αποφάσεων που συνδέονται μ' αυτές. Η χώρα βρίσκεται σε «κρίσιμο σταυροδρόμι» και οι επιλογές που θα γίνουν ως προς την πολιτική που θα εφαρμοστεί «θα είναι καθοριστικής σημασίας για την ευημερία του ελληνικού λαού».

Είναι πολύ νωρίς να σας παρουσιάσω τη πολιτική που θα ακολουθήσω. Αυτό θα γίνει μετά από σοβαρές συζητήσεις με το «νέο» υπουργικό συμβούλιο. Σήμερα θέλω να σας πω το πρώτο που θα ήθελα να πετύχω κατά την διάρκεια της βραχυχρόνιας θητείας μου. Από καιρό με βασανίζει ένα παράξενο φαινόμενο. Οι Αμερικανοί όταν θέλουν να περιγράψουν μια κατάσταση που όλοι ξέρουν ότι υπάρχει και που είναι οφθαλμοφανείς, αλλά όλοι προσποιούνται ότι είτε δεν το βλέπουν, το λένε ο Ελέφαντας στο δωμάτιο. Φυσικά είναι φύσει αδύνατον να μη βλέπει κανείς τον τεράστιο ελέφαντα που είναι καταμεσής στο δωμάτιο αλλά, για τον έναν ή τον άλλον λόγο, τον αγνοούν. Στη περίπτωση της Ελλάδας ο ελέφαντας στο δωμάτιο είναι το Κράτος με τα τρία όργανά του δηλ., τη Βουλή ως το νομοθετικό όργανο, τη Κυβέρνηση ως το εκτελεστικό όργανο και τη Δικαιοσύνη. Από περιέργεια ας ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στα δυο πρώτα όργανα δηλ., τη Βουλή και την Κυβέρνηση μόνο. Η ελληνική βουλή έχει 300 βουλευτές και γύρω στους 50 Υπουργούς, Υφυπουργούς κτλ. Επίσης η Ελλάδα έχει 25 Ευρωβουλευτές. Όλοι αυτοί οι βουλευτές και υπουργοί έχουν καταπληκτικά προνόμια. Οι υπερβολικοί μισθοί και οι δεκάδες άλλες αποδοχές όπως τα πολυτελή αυτοκίνητα και τα πλουσιοπάροχα γεύματα και ταξίδια, που ανέρχονται σε δεκάδες χιλιάδες ευρώ ανά άτομο ανά μήνα, αποτελούν πραγματικά σκάνδαλα. Ο ελέφαντας, δηλ., το κράτος, καταβροχθίζει καθημερινά τεράστιες ποσότητες δένδρων και φυτών που οι έλληνες πολίτες φυτεύουν με τον ιδρώτα τους.

Έτσι λοιπόν αγαπητοί συμπατριώτες έχω πάρει τη απόφαση να ζητήσω από την νέα ελληνική βουλή να σκαρώσει ένα νομοσχέδιο το οποίο θα μειώνει τους δυο αυτούς οργανισμούς, δηλ., τη βουλή και τη κυβέρνηση κατά 50%. Με άλλα λόγια θα προτείνω στις επόμενες εκλογές να εκλέξει η χώρα 150 βουλευτές. Ξέρω τι θα μου πουν: μα το Σύνταγμα λέει 300. Εγώ πιστεύω ότι ο λαός έκανε το σύνταγμα και ο λαός μπορεί να το αλλάξει. Δεν πάει άλλο αγαπητοί μου συμπατριώτες. Ο κόσμος έχει αλλάξει. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται 300 βουλευτές τη στιγμή που η Ευρωπαϊκή ένωση στις Βρυξέλλες παίρνει όλες τις σοβαρές αποφάσεις. Το σύνθημα λοιπόν είναι Δ δια 2: δηλαδή, να κόψουμε τον δημόσιο τομέα στο μισό γιατί με τη ελάττωση του αριθμού των βουλευτών θα ελαττωθούν αναγκαστικά και οι «βοηθοί» και όλοι οι πολυάριθμοι «άλλοι» που εξυπηρετούν τη βουλή και τη κυβέρνηση.

Επίσης σκέπτομαι να προτείνω μια «οροφή» στους μισθούς και να περικόψω μερικές πρόσθετες αποδοχές. Για παράδειγμα λέω ότι ένας μισθός των 3.500 ευρώ, δηλ., το μισό από αυτό που παίρνουν σήμερα, για τους βουλευτές και υπουργούς είναι υπεραρκετός. Επίσης νομίζω ότι οι βουλευτές και υπουργοί μπορούν κάλλιστα να χρησιμοποιούν τα δημόσια μέσα μεταφοράς. Η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να χρεώνεται και να αγοράζει πολυτελή αυτοκίνητα από τους βορειο-ευρωπαίους και να τα δίνει δωρεάν στους βουλευτές και υπουργούς. Ήμαστε μια φτωχή χώρα, ανεξάρτητα αν τις τελευταίες τρεις δεκαετίες νομίζαμε ότι είχαμε «τα χρήματα.» Τελικά για ποιο λόγο πληρώνεται ο βουλευτής 300-400 ευρώ την ημέρα για να συμμετέχει σε μια επιτροπή. Νομίζω ότι αυτό είναι το κύριο μέρος της δουλειάς που τον επέλεξε ο κόσμος.

Επίσης θα ήθελα να προτείνω στη νέα κυβέρνηση να ζητήσει από τους εταίρους μας στο ΝΑΤΟ ένα δικαιοστάσιο τριών ετών. Με άλλα λόγια θα επιθυμούσα να αναγγείλω στον αρχηγό του ΝΑΤΟ ότι η Ελλάδα αδυνατεί να συνεχίσει στην ετήσια «ανανέωση» του πολεμικού εξοπλισμού. Έτσι για τα επόμενα τρία χρόνια η Ελλάδα δεν θα αγοράσει κανένα αεροπλάνο, υποβρύχιο, τανκς ή οτιδήποτε άλλο που απαιτεί την επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού για τον απλό λόγο ότι δεν αντέχει. Η Ελλάδα θα επαναλάβει την ανάληψη των πολεμικών της υποχρεώσεων όταν καταφέρει να φέρει τα οικονομικά της σε μια αποδεκτή θέση.
Νομίζω ότι αυτές οι τρεις ενέργειες θα δώσουν το μήνυμα στον ελληνικό λαό ότι η νέα κυβέρνηση «δίνει το καλό παράδειγμα» κάνοντας αυτό που επιβάλει στον απλό πολίτη!

Τελειώνοντας θα ήθελα να προτείνω μια πολιτική ενίσχυσης του ιδιωτικού τομέα. Η επιθυμία μου είναι να δω τον ιδιωτικό φορέα, δηλ., Μικρές, Μεσαίες και Μεγάλες ντόπιες και ξένες επιχειρήσεις, να διπλασιάσει τη συμμετοχή του στη οικονομία της χώρας. Το κράτος με τα χρήματα που θα εξοικονομήσει από τη συρρίκνωση της Βουλής, της Διοίκησης και γενικά του δημόσιου τομέα θα βοηθήσει στη δημιουργία νέων επιχειρήσεων που θα απορροφήσουν τα εκατομμύρια ανέργων και ιδιαίτερα των νέων με τα πολλαπλά πτυχία που κατακλύζουν καθημερινά τα πεζοδρόμια. Υπολογίζω ότι με την αναζωπύρωση των ήδη υπαρχόντων επιχειρήσεων και των εκατοντάδων νεοϊδρυομένων (Start-ups) η χώρα θα αρχίσει να αναπτύσσεται οικονομικά. Το σύνθημα εδώ λοιπόν είναι διπλασιασμό του ιδιωτικού τομέα. Ι επί Δυο!

Εν κατακλείδι η βασική μου φιλοσοφία που θα καθοδηγεί την πολιτική της νέας κυβέρνησης μπορεί να συνοψιστεί απλά ως: Δ δια 2 και Ι επί Δυο! Μισό δημόσιο και διπλάσιο ιδιωτικό.

Σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνατε να μπορέσω να εκφράσω μερικές ιδέες που έχω για την βελτίωση της οικονομικής, πολιτικής και πάνω απ’ όλα ψυχολογικής και συναισθηματικής κατάστασης της Ελλάδας.
ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ

The Elephant in the Room


There is a phrase used by Americans when they want to describe a situation in which everyone knows there is something very obvious butthey pretend not to see or just ignore it. They say there's an elephant in the room that nobody sees. I'm sure Mr. Papademos, who has just accepted the role of Prime Minister, and we wish him Good Luck, knows the importance of this expression. Like a good compatriot and a colleague, but a bit older, I will take the liberty ofoffering him some advice.

The first and foremost advice is to recognize and describe to our compatriots the elephant. We briefly give this elephant the name “The State or Administration.” To make the analogy of the elephant with the administration understood
, some information about elephants is necessary. The elephant is the largest animal on earth. The newborn weighs 105 kilos. It usually lives around 50 to 70 years. The largest elephant was killed in Angola in 1955 and weighed 11.000 Kg. The elephant is a vegetarian animal that spends up to 16 hours a day eating plants. Its digestive system digests only 40% of the intake and for this reason an adult elephant consumes 140 to 270 kilos of food per day. Consequently, as we see in films, wherever the elephant roams it leaves behind broken trees and downtrodden land. The main advantage of the elephant is that it has no serious predators.  

In the case of Greece
, the elephant in the room is the state with the three bodies, i.e., the Parliament, legislative body, the Government, the executive and the Judiciary. Out of curiosity, let's take a quick look at the first two bodies i.e., the parliament and the government alone. The Greek parliament has 300 deputies and 50 ministers and deputy ministers. Greece also has 25 Members of the European Parliament (MEP). All these MPs and ministers have amazing benefits. Their excessive salaries and dozens of other remunerations such as luxury cars and lavish meals and trips are real scandals. The elephant-State in Athens devours daily huge quantities of trees and plants that Greek citizens are planting in with their sweat.

Yes, Mr.  Papademos, this elephant, the government, is too disproportionate to the environment in which it grazes. My advice then is in the same spirit that I gave to Mr. Karamanlis, when for the first time as prime minister he made the traditional speech at the opening of the International Fair of Thessaloniki. If I was in his position, and thank God I am not, I would say:


Dear Greek men and women.

No need to remind you that Greece is in dire straits. Although the last two years I lived abroad I followed with great interest what was happening in Greece. I am aware of all the programs the government has executed over the past two years. I was appointed prime minister of the transitional government's "extensive cooperation" with the mandate to implement the agreement of October 26 and all the decisions associated with it. 
The country is at "crossroads" and the choices made in the policy would apply "will be crucial for the prosperity of the Greek people."  

It is too early to present the policy that I will follow. This will be done after serious discussions with the "new" cabinet. Today I want to say first what I would like to accomplish during my brief tenure. For a long time now I’ve been tortured by a strange phenomenon. Americans when they want to describe a situation they all know that’s evident, but all pretend not to see call it “The Elephant in the Room.” Of course it is inherently impossible not to see the huge elephant that is middle of the room but for one reason or another, we choose to ignore him. In the case of Greece the elephant in the room is the state with the three bodies, i.e., the Parliament (legislative body), the Government (the executive body) and the Judiciary. Out of curiosity, let's take a quick look at the first two bodies i.e., the parliament and the government alone. The Greek parliament has 300 members (MPs) and 50 ministers and deputy ministers. Greece also has 25 Members of the European Parliament (MEP). All these MPs and ministers have amazing benefits. Their excessive salaries and dozens of other remunerations such as luxury cars and lavish meals and trips are real scandals. The elephant-State in Athens devours daily huge quantities of trees and plants that Greek citizens are planting in with their sweat.

So, dear compatriots, I have made the decision to ask the “new” Greek parliament to propose a bill that would reduce these two bodies, i.e., parliament and government by 50%. In other words, I will propose at the next election the country elects 150 members. I know what they will say to me: but the Constitution says 300. I believe that the people made the Constitution and the people can change it. It can’t go on anymore dear compatriots. The world has changed.Greece does not need 300 MPs when the European Union in Brussels makes all major decisions. The message then is D divided by 2: i.e. to cut the public sector in half. The decreasing number of MPs would necessarily also diminish the "helpers" and all the many "others" who serve the parliament and government.

Also I
 wish to suggest a "ceiling" on wages and eliminate some of the “extra” earnings. For example, a salary of 3,500 Euros, i.e. half of what they get now, for MPs and ministers is more than sufficient. I also think that MPs and ministers could easily use public transport.Greece is not able to be paying huge interest for borrowed money to buy luxury cars from the Northern Europeans to give them free to its MPs and ministers. We are a poor country, regardless of the assertions that the last three decades we pretended that we “had money.” Honestly, why should the MPs be paid 300-400 Euros per day to participate in a committee. I think this is the main part of the job for which they were elected.

Also I would suggest the new government to ask our partners in NATO for a moratorium of three years. In other words, I would like to 
explain to the head of NATO that Greece is unable to continue its annual "renewal" of arms. So for the next three years, Greece will not buy any airplane, submarine, tank, or anything else that increases the burden of the state budget for the simple reason that we just cannot afford it.  Greece will resume its military obligations as soon as is able to bear the cost and bring its debt to an acceptable level.

I think these three steps will give the message to the Greek people that the new government "governs by example" by assuming the same burdens it imposes on its citizens!

Finally, I would like to propose a policy of strengthening the private sector. My desire is to see the private operator, i.e. Small, Medium and Large local and foreign companies double 
theiparticipation in the economy. The state with the money it will save from the shrinking of the expense of the public sector will help create new businesses that will absorb the millions of unemployed, especially young people with multiple degrees who crowd the sidewalks every day. I reckon that with the revival of existing businesses and the new Start-Ups the country will begin to grow economically. The message here is double the private sector (I). I times Two!

In conclusion the main philosophy that guides the policy of the new government can be summarized simply as: D divided by 2 and multiplied by 2! Half the public and double the private.

Thank you for honoring 
me with your presence and enabling me to express some of the ideas that I have for improving the economic, political and above all psychological and emotional state of Greece.
Hail to Greece!


Tuesday, March 8, 2011

ENTREPREUNEURING

Sunday, March 06, 2011
CREATING AN ENTREPRENEUR
THE RATIONALE
The recent uprisings in the Middle East North Africa Area (MENA) brought to light a problem facing the entire world. Although the magnitude and intensity of this problem varies from one geographical area to another and from country to country, the underlying causes are similar if not identical. The problem is particularly acute in the West or the so-called Developed countries Countries. This phenomenon might be called “The paradox of education: The fallacy of a false promise.” A casual perusal of the mass communication media content in the last few decades will convince one that the mantra of prosperity via economic growth and competitiveness has become the triad of Technology, Innovation and Education. Americans attribute the loss of competitiveness to the low level of educational achievements of their youth in the international math, science and even simple comprehension tests. By the same token almost everybody in the developed countries attributes the success of the Asian countries to the tremendous educational achievements of their youth.
It is becoming increasing clear that the unintended consequence of this noble goal of the pursuit of making quantitative and qualitative improvements in education has been an unprecedented large number of educated unemployed youth. Lured by the promise of a secure and decent, i.e., office employment by the private and public sector and the comfortable and relatively inexpensive education, the youth flocked to the myriad of educational institutions created by the governments. Alas 4-5 years later this optimistic outlook of the youth turned out to be a huge nightmare. There were no jobs to be had. Disappointed youth hit the streets accusing the establishment, both private and public, of reneging on its contract signed with them that spelled at least an implicit guarantee of a job upon completion of the youth’s end of the bargain of getting a degree.
THE DILEMMA
The basic premise of this proposal is that both parties have kept their own end of the bargain: the youth completed their education and got a degree, and the government kept its promise by providing the means by greatly expanding their higher education system. Where the scheme didn’t work is the failure of both parties and especially the state State to take into consideration the ultimate utilitarian question of the use of the output the educational system would create. The private sector learned soon enough that the exuberant expansion of the “fat” years of ever rising consumption has eventually led to a huge excess of productive capacity. When the “lean” years of ever declining consumption came around, industry stopped producing products that would end up in inventories and sent home millions of workers. In addition whatever they produced they did so using machines. From the proverbial assembly line to the automation of manual and brain tasks, technology replaced humans.
Today the public sector is attempting to implement the private sector’s strategies. The excessive use of public funds for the accomplishment of the stated goal to improve education led to a huge accumulation of national debt. Governments the world over have been for the last few years trying to copy the private sector: minimizing the use of human resources. Starting with modest cuts of benefits granted during the “fat” years, governments eventually moved into the actual reduction of the number of people. The intended aim is to reduce the ranks of the so-called public servants by first not hiring new ones to replace the natural attrition, providing incentives for early retirement and finally firing people using the Last In First Out (LIFO) method. Obviously the youth as the “Last In” bore the brunt of the burden.
In a special report a recent issue of the magazine Bloomberg Businessweek entitled “The Kids are Not Alright: Youth Unemployment Is the Global Economy’s Time Bomb” (February 7- February 13, 2011) describes vividly the predicament facing our society. To drive home the severity of the problem the magazine offers a feature called “Educated and Jobless: A Global Gallery” that provides the pictures, age and educational status of young men and women from all over the world. In Tunisia these youngsters are called hittistes—a French-Arabic slang for those who lean against the wall. In Egypt they are called shahab atileen. In Britain they are the NEETS- Not in education, employment, or training. In Japan they are called the freeters: an amalgam of the English word Free and the German Arbeiter (worker). In the US are the “boomerang” or revolving door kids who move back home after college because they cannot find work. Finally the Chinese have their “ant tribes”—recent college graduates who crowd together in cheap apartments because they cannot find well-paid work.
It would be easy with the luxury of 20-20 hindsight to blame the governments for lacking foresight. One could have for example expected the experts to be able to anticipate the impact of the use of information technology on clerical and middle level managerial jobs. After all they had ample evidence from the previous mechanical technology on the farm and industrial labor. They just didn’t think of asking the question: what will all these college educated youngsters do? The previous technological revolution pretty much took care of its own creations. Horse-driven carriage drivers learned to drive a car and became bus, truck and taxi drivers. Axe swinging lumberjacks learned how to use the chainsaw. Farmers learned to drive a sower, a tractor and a combine. Everything seemed to work well as long as it was aimed at substituting mechanical power for human muscle. Trouble began when the use of technology targeted the human brain at exactly the time when humans began feeling very proud of their brains!
Thus we arrived at a point today where we could unashamedly accuse our post modern society for creating a lost generation of disaffected, unemployed, or underemployed well-educated young people because its economy wasn’t able to create enough jobs to provide for them with a decent, meaningful and challenging opportunity to contribute. It is of course the nature of the economic system to pursue the best allocation of resources that have alternative uses. Its guiding principle is that “the more abundant the resource the lower its price.” So it seems that the youth got caught in vicious circle: to escape abundance they must increase their usefulness by adding via education to their intellectual capital; however by doing so they increase the abundance! In addition the youth got caught in another Catch 22: in order to get a job they must prove that they have have proof of their ability to be useful by showing that they have had experience, that is, i they have had a job already.
A MODEST PROPOSAL
Is there a way out of this dilemma? We believe there is. In one word this way is called “Bootstrap.” This strategy calls for the individual to abandon the up until now habit of expecting and /or demanding somebody else to provide for a place to work, and adopt the habit that the individual must create his or her own workplace. In colloquial language it’s called “Pulling oneself by its own bootstraps.” Society has given these people good boots (knowledge) with equally great straps (skills) the only thing this strategy asks for is the WILL to pull the straps. In a bit more formal language what is required is the creation of myriad of “Micro-Enterprises.” The truth is that the age of mass employment by huge private enterprises and over-bloated governments is gone. Companies have become more capital and technology intensive and now governments are pursuing the same. The factor of production called “labor” is destined to become more and more irrelevant.
The idea of microenterprising isn’t new. Germany has been able to minimize the negative effects of the economic crisis thanks to its Mittelstand, the small highly specialized firms--mostly partnerships of two to three specialists--that produce special products that are use by traditional mass producers in their machines. Finland after catching on to the idea that its flagship Nokia is falling victim to the myriad of small start-ups devoured by Apple that go into its iMac, iPhone, iPad and no end “i’s,” switched its strategy to the promotion of start-ups. Thousands of young Fins are taking advantage of the incentives offered by the Finish Government. Most if not all of these new start-ups are created by young people who are highly educated, ambitious and “gutsy.”
[After Nokia, Can Angry Birds Propel Finland? As the handset giant and national champ flags, Finland looks to startups like Rovio Mobile for growth, By Diana ben-Aaron, Business Week Bloomberg, Dec. 2, 2010.]
It is of course a fact that start-ups have a high mortality rate. Most of them do not make it to the third or fifth year. Nevertheless millions of new start-ups are created daily. It is therefore natural for a large number of them to fail. However the end result to the society is positive. The Ewing Marion Kauffman Foundation in its study “After Inception: How Enduring is Job Creation by Startups?” found that
• Cohorts of firms started each year retain, on average, 80 percent of their initial total employment to age five.
• Older cohorts of firms exhibit increasingly higher employment retention rates over five years, but these rates are not substantially higher than those of new startup cohorts.
• Cohorts that start during a recession hire fewer people in the first few years following their birth, but they catch back up to the same levels of employment at age five.
• Prolonged recessions, on the other hand, appear to lower employment among cohorts. Cohorts at age five that had survived through portions of three recession years had roughly 10 percent less employment (as compared to their startup years) than cohorts of firms that encountered no recessions in their first five years.
There is no question microenterprising is neither easy nor for everybody. It takes a lot of patience, hard work, a healthy dose of uncertainty tolerance and perseverance. But as Margaret Thatcher told her compatriots who complained about her plan to privatize several companies “TINA, There Is No Alternative!”

Tuesday, January 25, 2011

VISIONING FOR IERISSOS

Tuesday, January 25, 2011
A VISION FOR IERISSOS
Spring came early this year. It was a sunny brilliant day. A light breeze gave the sea a beautiful blue color. Thanos and Kostas were walking along the seashore in Thessaloniki as they have been doing for years now every Sunday morning. “You know what would be great,” said Kostas breaking the silence. “It would be great to be in a little fishing boat in a remote bay somewhere away from the city doing some fishing.” Thanos looked at him and added “You are absolutely right Kostas. And come to think of it I came across something very interesting the other day as I was surfing the web. Remember how in the past we used to go to Ierissos to fish. Well, we gave up on it because the fish are gone. Now according to this web page the new Demos Aristotelis did something very innovative. They brought in an organization called Reefball that creates artificial reefs that are locations where the fish gather to feed and reproduce. I went to the web site www.reefball.org and read their mission and their numerous successful accomplishments.
The organization’s mission reads as follows: “Our mission is to rehabilitate our world's oceanreef ecosystems and to protect our natural reef systems using Reef Ball artificial reef technologies. Reef Balls are artificial reef modules placed in the ocean to form reef habitat.”
They have placed Reef Balls™ in 59+ countries …conducted over 4,000 projects and deployed over 1/2 million Reef Balls.
A few years ago Ierissos invited Reefball who placed in the Ierissos Bay hundreds of artificial reefs. These reefs designed to replace the natural ones that were uprooted by the big fishing boats called anemotrades have now become the habitats of many fish. The Demos has stocked the bay with many varieties of fish and helped a number of local fishermen to start their business for providing services to amateur fishermen like you and me to do some recreational fishing. You board in one of their boats in Ierissos and for the next 4-5 hours they will show you various spots where you can fish. They have refreshments and snacks aboard. The law allows you to catch no more than six fish of a certain size. If you catch fish of a smaller size you are required to throw them back into the sea. There are heavy penalties for the fishermen as well as the boat owners if they disobey the six fish rule. The last two years the Demos replicated this model of local developments in all the neighboring villages, Nea Roda, Ouranouplois, Amuliani, Pirgadikia, Stratoni and Olympiada.”
Saturday night first week of July, 2013 there are hundreds of people along the long paralia of Ierissos. It’s the Naftiki Bradia, the Sailor’s Night. Ierissos has a long tradition of celebrating this night. People will sit in one of the cafés, restaurants and cafeterias or on the beautiful sand and watch the many little, mostly locally constructed, wooden boats decorated with many colorful little lights. The local choir sings traditional local songs that tell long stories of fishermen and sailors who lost their lives to the ferocious sea that “took them into its arms.” Further into the bay one sees many boats full of amateur fishermen from all over Greece and other countries of Europe. Soon they will join the celebration to tell the long fishermen stories of the “big one that got away…” They will take some of their fish to one of the many restaurants to fix it and enjoy with their families and friends who were visiting the village’s site of interest and will join them for the meal.
In a few weeks the event will be repeated this time in Nea Roda and other villages to celebrate the Feast of the Sardine. Hundreds of people will congregate in these villages to watch municipal employees roasting thousands of sardines over open barbeque grills made locally by slicing an oil barrel right in the middle and filling it with wood charcoal. The many amateur fishermen will join the locals and their families to feast on the fresh sardines and some cold retsina or beer. A few weeks later will be the Feast of Saint Elias. Again many city fishermen will make their way to Ierissos and the other villages. The summer approaches its end with the celebration of the grand Panigyri in Ierissos on September 8th to celebrate the village patron saint Kimisis tis Theotokou.
As the word got around about the fish availability in the Ierissos area and the friendliness of the fishing boats’ captains, the numbers of people who made it an annual fishing and fun pilgrimage continue to multiply. Local residents started growing and offering their own vegetables, fruits and other agricultural products such as local cheeses and yogurts. Gradually a few artisan shops began to spring up. Local artists such as painters, jewelers and gold and silversmiths started setting up shops. Some of the shops offer a large variety of art crafts made by the monks in nearby Mountain Athos. Some enterprising young people created touring companies that will take members of the family that didn’t go fishing on short trips to historical sites such the birth place of Aristotle in Stageira.
It is estimated that over one thousand people are employed by these little enterprises in the 7 or 8 villages that are scattered along the coasts of the third peninsula of Mountain Athos. All of these enterprises are individual proprietorships working either alone or in partnerships of two or three compatriots.
Tuesday, January 25, 2011